خوش آمدید

جستجو

تبلیغات





مروری گذرا بر یکصد سال تاریخ «عکاسی مد»

     

    عکاسی، پنجشنبه 24 تیر 1395، مترجم: محمد رضایی روشن

    دیوید بیلیِ عکاس به سادگی عکس مد را به صورت «کسی که جامه بر تن دارد» توصیف می‌کند. ریشه‌های این حرفه در چهره‌نگاری جامعه ویکتوریایی یافت می‌شود. از آغاز دهه 1840 دختران اشرافی نوبالغ، هنرپیشگان و رقاصان با پوشش‌ها و زیورآلاتشان جلوی دوربین عکاسان پرتره قرار می‌گرفتند، همان طور که مادرانشان پیش روی نقاشان بزرگ پرتره زمانشان ‌نشستند.

    با این حال خود آثار بیلی توانِ دگرگون‌کننده لنزهای دوربین را نشان می‌دهد. ایروینگ پن، عکاسی با بیشترین بازه زمانی کار در تاریخچه مجله Vogue، نقش خود را در «فروش رویا، و نه پوشاک» می‌دید. مهم‌تر از ثبت ساده بافت و جزییات روی سطوح، به یاد ماندنی‌ترین تصویرها خواسته و اشتیاق تماشاچی را برآورده می‌کنند یا به چالش می‌کشانند.

    عکاسی مد هرگز در محیط بسته شکل نگرفت. عکاسان همیشه محدودیت‌ها را کنار زده‌اند، و کشمکش میان مطالبات هنری و تجاری موجب گسترش خلاقیت عالی و نوآوری شده است. چه به عنوان عکس‌های مد یا چه در قالب تبلیغات، این تصویرها فرهنگ معاصر، رویدادهای جهانی و تغییرهای دراماتیک نقش زنانِ قرن بیستم را منعکس می‌کنند.

     

    قرن جدید درخشان

    سال 1911، در اوج عصر طلایی رونق و برازندگی اروپا، ادوارد استایکن، عکاس آمریکایی، از مدل‌هایی که لباس‌هایی با طراحی پل پویره بر تن داشتند عکسبرداری می‌کرد. 13 تصویر با حالت کانونی ملایم در مجله Art et Décoration چاپ شد، و بعدتر استایکن آنها را به عنوان «نخستین عکس‌های جدی مد تا آن زمان» دانست.

    قبل‌تر، در دوره پیش از عکاسی، مجلات مد همچون Le Costume Français و Journal des Dames et des Modes  از تصاویر گراور استفاده می‌کردند ولی مخاطب محدود داشتند. پیشرفت مراحل چاپ در دهه 1890 به عکس‌ها اجازه داد تا مشابه صفحه‌ دارای متن منتشر شوند، و مجلات مد به صورت گسترده‌تری در دسترس قرار گرفتند.

    در 1909 کوند نستِ ناشرْ مجله اجتماعی آمریکایی به نام Vogue را خرید. او این مجله را تبدیل به مجله مد درجه یکی با مخاطبان جهانی کرد. Vogue ، به کمک عکاسی ابتکاری و عرصه رو به رشد مدل‌های مسحورکننده، در جستجوی فتح دنیای مد نیویورک، لندن و پاریس بود؛ به دنبال آن Harper’s Bazaar هم دوباره به سرعت وارد میدان شد.

     

    مشاهدات چالش‌برانگیز

    جنبش فرهنگی سوررئالیسم تأثیر عمیقی روی مجلات مد در دهه‌های 1920 و 1930 گذاشت. نقاشی‌های سالوادور دالی و جورجو د کیریکو در کنار عکس‌های آوانگارد من ری در مجله Vogue نشان داده می‌شدند. بعضی از عکاسان مد مبادی انقلابی‌شان را اتخاذ کردند، که می‌کوشیدند نسبت به ضمیر ناخودآگاه بیانی تصویری را ارایه دهند. تکنیک‌های جدید و الحاقات غیرمنتظره استفاده می‌شدند تا واقعیات را به چالش بکشانند، تا موجب حیرت و آشفتگی [مخاطب] گردند.

    چنین تجربه‌های جسورانه‌ای اِدنا وولمان چیس، سردبیر Vogue، را می‌آزرد، کسی که در 1938 با عصبانیت به کارمندانش نوشت: «به طور کامل روی نشان دادن لباس تمرکز کنید، برای این منظور نور را روی لباس‌ها تنظیم کنید و اگر [ای کار] نمی‌تواند به صورت هنری انجام شود پس هنر را کنار بگذارید. لباس را نشان دهید.»

    بارون جورج هاینیگن-هوینه، به عنوان سردبیر بخش عکاسی French Vogue و بعدتر Harper’s Bazaar، روی یک نسل تأثیر گذاشت. کارهای خودش جذابیت نقاشانه را با نور، سایه و فرم‌های کلاسیک منعکس می‌کرد. هورست پ. هورست، شاگردش، تصویرهای ابتکاری مشابهی، با ترکیب درونمایه‌های سوررئال و کلاسیک، تولید می‌کرد.

     

    زندگی دوباره پس از جنگ

    در طول جنگ جهانی دوم «تدبیر و تعمیر» رویکرد غالب بر مد بود. همچنان که دنیا به تدریج از وحشت جنگ بهبود می‌یافت، گروه تازه نفسی از طراحان پدیدار گشت. میل به پذیرش فریبندگی و زنانگی پس از سال‌های سخت جنگ در پوشش‌های کاملن افراطی نمایشگاه New Look کریستیان دیور، با کمرهای باریک و دامن‌های زیاده از حد پوشیده، در 1970 نمود یافت.

    نگاه ظریف نفسانی لیلیان باسمنِ عکاس، مدهای جدید را کامل می‌کرد. او در رویکردی که به بیرون کشاندن عواطف بر نشان دادن جزییات لباس غلبه داشت پیشگام بود. تصویرهای نقطه‌ای باسمن، کارمل اسنو، سردبیر Harper’s Bazaar، را ناامید کرد. او در 1949 به باسمن اخطار داد: «تو اینجا نیستی تا کار هنری کنی، تو اینجایی تا دکمه‌ها و سینه‌ها را نشان بدهی.»

    اروین بلومنفلد هم محدودیت‌های عکاسی مد تجربی را کنار گذاشت. او به فیلم رنگی کداکروم علاقمند بود، که به تصویرهای متنوعش امکان می‌داد فراتر از صفحه مجله بروند.

     

    عکسبرداری در شهر

    در دهه 1950 پویایی تازه‌ای مجلات مهم مد را تحت تأثیر قرار داد چنانکه عکاسان بیشتر رویکرد فوری و خبرگونه را برگزیدند. مدل‌ها در خیابان‌های شهری سرازیر و پرده‌های استودیو با خطوط آسمان شهر جایگزین شدند.

    در 1957 ریچارد آودون از مدلی، که جلوی ساختمان Place François-Premier در پاریس قدم می‌زد، برای مجله آمریکایی Harper’s Bazaar عکس گرفت. مدل در حال قدم زدن، با کت کاردنی که پشت سرش به صورت موج‌دار بود، ظاهر شد. انگار تندبادی او را به هوا بلند کرد، زیرا پاهایش هیچ تماسی با زمین ندارند. آودون نام عکس را «بیعت با مونکاچی» گذاشت، که به یکی از نخستین عکاسان مد اشاره دارد که خارج از استودیو کار می‌کرد. زمان شروع این گرایش مارتین مونکاچی در مقاله «هنگام عکاسی بیاندیش» به سال 1935 این‌گونه پند می‌دهد: «هرگز سوژه‌هایتان را وانمود به انجام کاری نکنید. اجازه دهید حرکاتشان طبیعی باشد. امروزه تمام عکس‌های بزرگ عکس‌های فوری هستند.»

    مدیران هنری قدری مثل الکسی برادوویچ در Harper’s Bazaar و الکساندر لیبرمن در Vogue این نگاه سینمایی جدید را به شدت رواج دادند.

     

    آزادی دهه شصتی

    در دهه 1960، با مبارزه زنان علیه نابرابری، جنبش فمینیسم سرعت بیشتری یافت. در دنیای مد، رسوم متداول در طراحی‌های دهه 1950 به پوشش‌های جوانانه‌تر کشیده و بدن از قید لباس‌های زیر و شکم‌بندها آزاد شد. طراحان و عکاسان جدید وارد عرصه شدند، و آثارشان در مجلاتی همچون Queen  (بازنشر در 1957) و Nova  (تأسیس در 1965) به نمایش در آمد.

    دیوید بیلی، عکاس، در British Vogue استخدام شد تا بخش «یانگ آیدیا» (اندیشه جوان) را مورد بازنگری قرار دهد. رویکرد مستندگونه و سرزنده او، و دیگر عکاسان لندنی، مدل‌های تازه بالغی همچون ژان شریمپتون و توییگی را به ستاره‌هایی بین‌المللی و روشن‌کننده Swinging London تبدیل کرد. این حال و هوا در فیلم آگراندیسمانِ میکل‌آنجلو آنتونیونی نشان داده شد، که دیوید همینگز نقشش را تا اندازه‌ای بر اساس شخصیت بیلی بازی کرد.

    از 1966 به بعد بافت‌های نامتعارف، طرح‌ها و رنگ‌های متضاد به صورت جسورانه‌ای ترکیب می‌شدند. ظاهر نامتعارف پنه‌لوپه تری او را تبدیل به مدل ایده‌آلی در مد هیپی کرد که اواخر دهه رایج بود.

     

    نشان دادن زنانگی

    در دهه 1970 عکاسان بیشتر از قبل محدوده تصویری پذیرفته شده مد را امتحان کردند. آنها همسو با تغییر نگرش جامعه نسبت به زنانگی و تمایلات جنسی پیش می‌رفتند، و موضوعات جدل‌انگیز در مذهب و خشونت اغلب به صورت بالقوه در آثارشان دیده می‌شد.

    این تصویرهای مد تماشاچی را دعوت می‌کردند تا بیننده صحنه‌هایی بسیار غنی باشند. در آثار هلموت نیوتن موضوع ابهام عاطفی و جنسیت در کنار هم قرار ‌گرفتند، تا زنان بی‌پروا را در صحنه‌های طراحی شده و فریبنده نشان دهند. گای بوردن و جیان پائولو باربیری تصویرهای برانگیزاننده‌ تیره‌ای را ساختند، که کمتر روی پوشاک و بیشتر بر کاراکتر زن متمرکز بود.

    مفهوم زیبایی ایده‌آل در مجلات مهم، با استفاده به قاعده از مدل‌های سیاه‌پوست یا آندروژینس، گسترش یافت. دبورا توربویل و سارا موون، عکاسانی که هر دو سابقن مدل بودند، برخوردشان با فرم زنانه، نسبت به همکاران مرد، فرق می‌کرد. تصویرهای عمیقشان ژرف‌نگری زنانه‌ای را نسبت به موضوعات زیبایی و ابزار جنسی بودن به وجود آورد.

     

    تسخیر زندگی واقعی

    در دهه 1980 شیوه جدید نشر هر دو جنس را نشانه گرفت و به عنوان نقطه مقابل اصلاح بی‌نقص مجله‌های مهم [با کاغذهای] براق پدیدار شد. آنها مقاله‌هایی در زمینه موسیقی معاصر، فرهنگ و حرفه‌های روز منتشر می‌کردند. صفحاتشان با مدل‌هایی پر می‌شد که اغلب حرفه‌ای نبودند و نمونه‌های مختلفی از زیبایی را نشان می‌دادند.

    پرتره‌های استیو حانسون از ولگردها و جوانان موج نو در مجله i-D ظاهر شد. این تصویرها را به عنوان «استریت آپس» (خوش‌تیپ‌ها) می‌شناختند که به صورت تمام قد منتشر شدند. چنین رویکردی مقلدان زیادی یافت، که اشتیاق داشتند مدل‌های خیابانی نو و شخصی را به تصرف خود درآورند.

    در دهه 1990 معیار این رویکرد مستندگونه و طبیعی در عکاسی مد شامل کورین دی، دیوید سیمز، کرگ مک‌دین و جیسون ایوانز می‌شد. در عمق آثارشان علاقه به زندگی روزمره و آدم‌های واقعی را می‌بینیم که از عیب‌هایشان استقبال می‌کردند چون آنها را منحصر به فرد می‌کرد و زیبایی بی‌مانندی می‌بخشید.

     

    داستان و فانتزی

    امروزه خیره‌کننده‌ترین تصویرهای مد غنی از رنگ و روایت‌هایی شاعرانه‌اند. بودجه‌های کلان، گروه طراحان و چندین متخصص مد به کارند تا آثار فانتزی با جزییات زیاد را خلق کنند. مایلز آلدریجِ عکاس این روند را با ساختن فیلم یکی می‌داند:

    «اگر دنیا به قدر کافی زیبا بود، همیشه سر لوکیشن عکاسی می‌کردم. ولی جهان آنگونه که باید از نظر زیبایی‌شناسی در سطح بالایی طراحی نشده است. کاری که می‌کوشم انجامش دهم این است که چیزی را از دنیای واقعی می‌گیرم و با روش سینمایی باز می‌سازمش... عاطفه غلیظ ، رنگ‌ غلیظ، نور غلیظ.»

    همان طور که طراحان مد گرایشات دهه‌های گذشته را بازسازی می‌کنند، عکاسان اغلب به آثار گذشته به عنوان آثار الهام‌بخش می‌نگرند. تیم واکر انگلیس زنگین و غریبی می‌سازد که از غنای آثار ابتدایی سیسیل بیتون و قصه پریان کودکان الهام گرفته شده است.

    در قرن گذشته مد زنان بر مجلات حکمفرما بود، ولی در سال‌های اخیر بیشتر ناشران مخاطبان مرد را هدف قرار داده‌اند. اکنون موزه V&A به عمد تصویرهای مد مردان را جمع‌ می‌کند تا این عرصه در حال رشد را بازتاب دهد.

     

    منبع: One Hundred Years of Fashion Photography


    این مطلب تا کنون 7 بار بازدید شده است.
    منبع
    برچسب ها : نشان ,مجله ,عکاسان ,عکاسی ,تصویرهای ,صورت ,harper’s bazaar ,رویکرد مستندگونه ,عکاسان بیشتر ,harper’s bazaar، ,نشان داده ,
    مروری گذرا بر یکصد سال تاریخ «عکاسی مد»

تبلیغات


    محل نمایش تبلیغات شما

پربازدیدترین مطالب

آمار

تبلیغات

محل نمایش تبلیغات شما

تبلیغات

محل نمایش تبلیغات شما

آخرین کلمات جستجو شده